Ο Κυριάκος Βελόπουλος, βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ., καλεί το Μέγαρο Μαξίμου και το Υπουργείο Εξωτερικών να διεκδικήσουν «κάποια κομμάτια ελληνικού εδάφους που κατέχουν παράνομα αυτοί οι κύριοι των Σκοπίων».
Δύο μήνες πριν, ο Γιώργος Καρατζαφέρης απειλούσε με μηνύσεις το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, επειδή σε διημερίδα που διοργάνωνε ενέτασσε το ΛΑ.Ο.Σ. στην Άκρα Δεξιά. Τη Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2007, σε συνέντευξη του στο Alter, διαρρήγνυε τα ιμάτιά του ότι το κόμμα του δεν είναι ακροδεξιό και ζητούσε να μην κρίνουμε τους βουλευτές του από το ακροδεξιό παρελθόν τους, αλλά από τις πράξεις και τις εισηγήσεις τους. Πώς πρέπει λοιπόν να κρίνουμε τις δηλώσεις Βελόπουλου;
Όταν παρόμοιες δηλώσεις γίνονται από εθνικιστικούς κύκλους της πΓΔΜ τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης μιλάνε για προκλήσεις, αλυτρωτισμό, εθνικιστικό παραλήρημα και ακροδεξιές εξάρσεις. Γιατί όμως, όταν ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ο νομάρχης Παναγιώτης Ψωμιάδης ή οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. προβαίνουν σε τέτοιες δηλώσεις, μένουν στο απυρόβλητο;
